"อดีต"
posted on 14 Nov 2010 18:48 by dondolioบ่อยครั้ง...ที่ผมนึกถึงอดีต วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมยังคงนึกถึงอดีต
ในช่วงชีวิตของมนุษย์หนึ่งคน และของมนุษย์ทุกคน ย่อมมีช่วงเวลาแห่งอดีต
ทั้งอดีตที่สวยงาม หอมหวล และอดีตที่เลวร้ายจนไม่อยากจะจำ
...และเราส่วนใหญ่มักจะนึกถึงอดีตที่สวยงาม ส่วนอดีตที่เลวร้ายเราก็มักจะแกล้งๆ ลืมมันไป
วันนี้ผมนึกถึงอดีตที่สวยงาม พร้อมกับการได้รู้ความจริงบางอย่าง
ความจริงที่ว่า อดีตก็คืออดีต มันไม่สามารถหวนกลับมาได้เช่นเดิม
ในภาพอดีต ในภาพความทรงจำ สิ่งที่เป้นองค์ประกอบสำคัญของภาพอดีตก็คือ ผู้คนต่างๆ ที่มีความเชื่อมโยงกับตัวเรา
ซึ่งนำพา และก่อเกิดเป็นเรื่องราวต่างๆ ขึ้นมารวมเป็นภาพของความทรงจำ
ตัวผมเองและผู้คนเหล่านั้น ต่างเติบโตและเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลาที่หมุนผ่านไปอย่างไม่เคยรีรอ และหวนคืนกลับมา
ผมเคยคิดเล่นๆ แต่แอบหวังจริงๆ ว่า อยากให้ภาพอดีตเหล่านั้นปรากฏขึ้นต่อหน้าซักครั้ง สามารถมองเห็นได้ด้วยตาทั้งสองคู่ สามารถสัมผัสได้ในปัจจุบันกาล...
ผมอยากนำภาพอดีตเหล่านั้นกลับคืนมา
แต่เนื่องจากเวลาเปลี่ยน ผู้คนเปลี่ยนแปลง ความรู้สึกต่างๆ เปลี่ยนแปรไป จนไม่อาจหวนคืน
ผมจึงได้รู้ว่า ผมไม่สามารถนำอดีตกลับมาวางไว้ตรงหน้าได้ อย่างที่ใจคิด และนึกฝัน
ผมเสียใจที่ไม่สามารถนำมันกลับมาได้
และต่อให้ผมสามารถนำผู้คนเหล่านั้นกลับมาอยู่ตรงหน้าได้ ความรู้สึกดั่งวันวานมันก็ยากที่จะเป็นดังเช่นที่เคยเป็น
ผมจึงได้ตระหนักรู้ว่า อดีตจะสวยงามก็ต่อเมื่อมันเป็นเพียงความทรงจำ อดีตที่เราเลือกมองมันแต่มุมที่สวยงามเช่นนั้นตลอดไป
ดังนั้น ผมจึงควรปล่อยให้อดีตอยู่ในที่ของมันเอง อยู่ ณ ห้วงเวลานั้น ไปตลอดกาล...
เคยมีคนบอกกับผมว่า ชีวิตต้องก้าวเดินไปข้างหน้า อย่าไปยึดติดกับอดีต คิดเรื่องอนาคตจะดีกว่า
หรือบางทีผมอาจเป็นคนที่ยึดติดกับอดีต ไขว่คว้าหาอดีต เสพภาพความทรงจำเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
ผมเข้าใจว่าชีวิตต้องก้าวเดินต่อไป แต่...
แต่ในเมื่ออดีตของผมมันสวยงามเหลือเกินในภาพความทรงจำ ก็คงไม่ผิดกระมัง ที่ผมจะคิดถึงมันเหลือเกิน...
เพราะห้วงเวลาในปัจจุบันมันยังไม่เคยสวยงามเทียบเท่ากับอดีตเลย
...แม้ซักครั้งเดียว...
ในช่วงชีวิตของมนุษย์หนึ่งคน และของมนุษย์ทุกคน ย่อมมีช่วงเวลาแห่งอดีต
ทั้งอดีตที่สวยงาม หอมหวล และอดีตที่เลวร้ายจนไม่อยากจะจำ
...และเราส่วนใหญ่มักจะนึกถึงอดีตที่สวยงาม ส่วนอดีตที่เลวร้ายเราก็มักจะแกล้งๆ ลืมมันไป
วันนี้ผมนึกถึงอดีตที่สวยงาม พร้อมกับการได้รู้ความจริงบางอย่าง
ความจริงที่ว่า อดีตก็คืออดีต มันไม่สามารถหวนกลับมาได้เช่นเดิม
ในภาพอดีต ในภาพความทรงจำ สิ่งที่เป้นองค์ประกอบสำคัญของภาพอดีตก็คือ ผู้คนต่างๆ ที่มีความเชื่อมโยงกับตัวเรา
ซึ่งนำพา และก่อเกิดเป็นเรื่องราวต่างๆ ขึ้นมารวมเป็นภาพของความทรงจำ
ตัวผมเองและผู้คนเหล่านั้น ต่างเติบโตและเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลาที่หมุนผ่านไปอย่างไม่เคยรีรอ และหวนคืนกลับมา
ผมเคยคิดเล่นๆ แต่แอบหวังจริงๆ ว่า อยากให้ภาพอดีตเหล่านั้นปรากฏขึ้นต่อหน้าซักครั้ง สามารถมองเห็นได้ด้วยตาทั้งสองคู่ สามารถสัมผัสได้ในปัจจุบันกาล...
ผมอยากนำภาพอดีตเหล่านั้นกลับคืนมา
แต่เนื่องจากเวลาเปลี่ยน ผู้คนเปลี่ยนแปลง ความรู้สึกต่างๆ เปลี่ยนแปรไป จนไม่อาจหวนคืน
ผมจึงได้รู้ว่า ผมไม่สามารถนำอดีตกลับมาวางไว้ตรงหน้าได้ อย่างที่ใจคิด และนึกฝัน
ผมเสียใจที่ไม่สามารถนำมันกลับมาได้
และต่อให้ผมสามารถนำผู้คนเหล่านั้นกลับมาอยู่ตรงหน้าได้ ความรู้สึกดั่งวันวานมันก็ยากที่จะเป็นดังเช่นที่เคยเป็น
ผมจึงได้ตระหนักรู้ว่า อดีตจะสวยงามก็ต่อเมื่อมันเป็นเพียงความทรงจำ อดีตที่เราเลือกมองมันแต่มุมที่สวยงามเช่นนั้นตลอดไป
ดังนั้น ผมจึงควรปล่อยให้อดีตอยู่ในที่ของมันเอง อยู่ ณ ห้วงเวลานั้น ไปตลอดกาล...
เคยมีคนบอกกับผมว่า ชีวิตต้องก้าวเดินไปข้างหน้า อย่าไปยึดติดกับอดีต คิดเรื่องอนาคตจะดีกว่า
หรือบางทีผมอาจเป็นคนที่ยึดติดกับอดีต ไขว่คว้าหาอดีต เสพภาพความทรงจำเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
ผมเข้าใจว่าชีวิตต้องก้าวเดินต่อไป แต่...
แต่ในเมื่ออดีตของผมมันสวยงามเหลือเกินในภาพความทรงจำ ก็คงไม่ผิดกระมัง ที่ผมจะคิดถึงมันเหลือเกิน...
เพราะห้วงเวลาในปัจจุบันมันยังไม่เคยสวยงามเทียบเท่ากับอดีตเลย
...แม้ซักครั้งเดียว...